İLK AŞK

Senden sonra öğrendim yanmayı
İçimde kor tutup
Etrafıma ferahlık saçmak zorunda kalmayı
Aşkın bu kadar sessiz yaşandığını bilmezdim
Bilmediğim şeyler yığınıymış aşk dedikleri
Taşımakta zorluk çektiğim
Ağır işçi misali meslek edindiğim
Sevda çığlık çığlığa suskunluk getirirmiş beraberinde
Zincirler vurmak zorunda kaldığım ağzımdan
Dökülmesi yasaklanmış  her söz yok edermiş beni
Tam bulmuşken mitolojideki diğer yarımı
O sensin diyemezmiş insan
Aşk seçim şansı tanımaz
Test değil klasik yöntemle sınarmış
İki kelimeyi söyleyememek
Sevmediğim anlamına gelmezmiş
Asıl insan sevdiğine söyleyemez
Susarmış sustuğum gibi
Bu suskunluk öldürücü yaraya dönüşür
Kanarmış her gün daha da artarak
Ta ki öldürene kadar
Kolay ölmeyeceğini bilmek üzebiliyormuş bazen insanı
Sevda girince işin içine
Zeka çekilirmiş aradan
Ne kadar akıllı olursan
O kadar aptallaşırmışsın
Adam gibi sevmek herkese haykırmak değil
Haykırırken kimsenin duymamasını sağlamakmış
Küçük zaman diliminde aşkım deyip kaybetmektense
Geniş zamanlara yayarak
Dostluğun gölgesine sığınmakmış
Bu aşkla anladım
Artık o kıvırcık saçlı küçük kız olmadığımı
Bu aşkla gireceğim toprağa
                     
                        AYLİNE SAMİLA